Uit A&G 14 Het geheim van een gelukkig leven

Wat zijn ze benijdenswaardig, de mensen die van nature energie en levensvreugde uitstralen. Met hun blijmoedigheid weten ze de donkerste uren te verlichten. Let maar eens op, zonder uitzondering hebben ze het geheim van een gelukkig leven ontdekt: positief denken!

Hoe drukkend en hoofdpijnverwekkend daarentegen zijn zij, die met hun mondhoeken in neerwaartse richting, door hun bestaan zwoegen alsof zij de lasten van de ganse wereld torsen! Tante Alice noemden wij haar. Een vrouw om in je hart "stinkend" jaloers op te zijn. Ik bedoel: wat een onaantrekkelijk uiterlijk, maar wat een kracht en adeldom van geest! Het wonderlijke was dat je algauw niet meer zag hoe een mysterieuze kwaal haar gezicht beschadigd had, want haar twinkelende ogen overheersten.

Zij woonde in het voormalige koetshuis op haar landgoed. Voorheen had zij in Den Haag gewoond. Bij haar verhuizing naar het oosten des land liet zij de lambrizeringen, de deuren, de vloeren en de ornamenten aan muren en plafonds overbrengen naar het gerestaureerde koetshuis. Zo leefde zij voort in haar vertrouwde omgeving, vervuld van dierbare herinneringen aan een voorbije droom.
Bezoeken aan het fraaie koetshuis waren voor ons telkens weer een belevenis - dagen met een gouden randje.

Een heerlijk mens, deze tante Alice! Zo rijk en toch zo arm... zij had alles wat een mens maar wensen kan: een schitterend kasteel, een uitgestrekt landgoed met pachters die haar op handen droegen. De vader van Alice was bij zijn leven een befaamd kunstverzamelaar. Bij elk bezoek keken wij onze ogen uit: doeken van oude meesters, antieke meubelen en kostelijke gobelins.
Rijk was tante Alice dus, schatrijk! En toch zo arm. Haar dagen bracht zij door in een speciaal voor haar ontworpen stoel. Het telefoontoestel vormde haar enige contactmiddel met het personeel in huis en de wereld buiten. In een gang van het koetshuis hing een jeugdportret van haar, geschilderd toen zij een meisje van achttien was. Bij het zien van haar ongerepte schoonheid stokte de adem je in de keel. In onze dagen zou zij moeiteloos tot Miss Universe zijn gekozen, dacht je dan. Nu zag zij er uitgesproken lelijk uit. Haar gezicht en haar handen waren bedekt met een soort wratten. "De uiteinden van mijn zenuwen zijn doorgeschoten!" zei tante Alice lachend.

Als wij haar begroetten, wees zij altijd naar een kleine nog gave plek op haar linkerwang en zei dan: "Kus het wrattenzwijn hier maar!" Dag en nacht werd zij gekweld door pijnen, maar zij verdreef ze als lastige wespen. Zij genoot volop als wij haar in haar rolstoel door het immense park reden. Haar hondje, een en al wanordelijk piekhaar en bedacht met de zeer toepasselijke naam "mormel", dribbelde achter ons aan. In het beschutte prieel werd thee geserveerd. Wij praatten honderduit over mensen, politiek, kunst, boeken. Tante Alice was bij de tijd. De enige klacht die wij ooit van haar vernamen, had, hoe dan ook, toch weer een positieve klank. "Mijn hoofd is nog helemaal in orde en dat is het belangrijkste. Maar de rest van mijn lijf zou je een blok aan mijn been kunnen noemen!"

Tante Alice is vierennegentig geworden. Zij was toen al enkele jaren blind, maar via haar secretaresse bleef zij tot haar laatste dagen met ons corresponderen. In haar allerlaatste brief schreef zij: "Ik heb het aan deze kant lang genoeg gezien, ik ben benieuwd naar de andere kant. Lieve Mijkje en Toon, geen tranen om mij, want die zijn verspild."

Waarom ik dit ware verhaal vertel? Om aan te tonen hoe vol en zinnig het leven in dit ondermaanse kan zijn als wij de geest laten zegevieren. Niemand kan dagen of zelfs uren toevoegen aan zijn leven, maar wel leven aan zijn dagen en uren. Het recept daarvoor luidt simpel: denk en doe positief! Elke donkere wolk heeft een zilveren rand, want achter die wolk schijnt de zon! Wat verspillen we niet aan energie en geluk door te zeuren en te klagen over dingen die verleden tijd zijn en waar niets meer aan te veranderen valt. En wat gaat er niet een brok levensvreugd verloren door onze angsten voor de toekomst!

Bedankt, tante Alice!

Toon Kortooms