Uit A&G 13 RIJKDOM, GELUK, SUCCES....

Bent u ook zo'n bevoorrecht mens als ik? Want bevoorrecht ben ik, tenminste als ik het 'drukwerkpuin' dat vrijwel dagelijks in mijn brievenbus valt, mag geloven. Maar dat is het nou juist, ik geloof dat 'puin' niet!

Een uitbundige raamenvelop schreeuwt mij toe dat ik de winnaar ben van een droombungalow! Mijn naam staat met inktzwarte letters in het plastic raampje en ook in de juichende tekst van de kleurige folder kom ik hem herhaaldelijk tegen, zò bedrieglijk echt afgedrukt, dat het lijkt alsof de gulle geldwolf maar één brief heeft verzonden. Speciaal aan mij!
Mocht ik onverhoopt al tien droombungalows gewonnen hebben, geen nood, ik kan een gelijkwaardig bedrag in kontanten verlangen. Verder staan automobielen, televisieapparaten en exotische reizen (voor twee personen) ter beschikking van mij, dé geluksvogel. Van alle adressen in mijn woonplaats heeft de computer er slecht enkele aangeboord, waaronder het mijne. Het enige wat mij nu nog te doen staat is onverwijld de envelop openen. Dat doe ik dus niet.

Natuurlijk krijgt u, beste lezer, ook 'drukwerkpuin'. Welnu, er is maar één afdoende handelwijze aan te bevelen: mik het hele zaakje in de kachel of de open haard en geniet enkele ogenblikken van de warmte die het al brandend verschaft. Weg ermee omwille van uw bloeddruk! Enige tijd geleden ontving ik een pak 'drukwerkpuin' van een gehaaide meneer die ik eigenlijk met vent of kerel zou moeten aanduiden. Want wat wil dit sujet? Dit sujet wil de mensheid overhalen bij hem het vak van schrijver of schrijfster te leren! Ja, gezellig! Iedereen kan het, beweert dat heerschap, aanleg is niet nodig. "Zelf heb ik nooit een boek geschreven laat staan een bestseller," zegt hij in zijn folder, "maar toch verdiende ik met mijn pen meer dan genoeg om in het zuiden van Engeland een fraai landhuis te bewonen op een grondgebied van vele hectaren met prachtige eeuwenoude bomen. Ook houd ik paarden".

Dat dankt je de koekoek! De schrijverscursus die hij zijn argeloze slachtoffers aansmeert, kost honderden guldens. "Als u, na afloop van mijn cursus, niet minstens uw lesgeld terugverdient met schrijven, krijgt u het van mij retour," belooft de Nederlander in het tamelijk verre Engeland. Er leven in ons land zo'n veertien miljoen mensen, die op een enkele verstandige uitzondering na, allen een boek willen schrijven. Dagelijks hoor je ze uitroepen: "Wat ik in mijn leven allemaal heb meegemaakt! Ik zou er een boek over kunnen schrijven, en dat werd een bestseller, dat weet ik zeker!" Helaas voert menigeen dat dreigement uit. Anderen, die nog een beetje zelfkennis bezitten, trachten een loslopende beroepsauteur te strikken om dan zo'n beklagenswaardige man zijn of haar boek te laten schrijven. Mij hebben ze in het verleden ook weleens gevangen. Door schade en schande wijs geworden, volg ik nu een eigen afdoende taktiek. Ik stel mijn opdrachtgever (niet zelden een vrouw) een tarief voor.

"Kijk," zeg ik. "Een loodgieter rekent algauw vijftig gulden per uur. Dat mag ik, volgens mijn bescheiden mening, ook wel vragen. Voor het schrijven van uw boek heb ik minstens drie maanden nodig, zeg maar negentig dagen. Ik werk gemiddeld zeven uur per dag. In totaal zijn dat zeshonderddertig uren. Maal vijftig is eenendertig duizend vijfhonderd gulden. Omdat u het bent geef ik u vijfhonderd gulden korting. Dus mevrouwtje, voor eenendertig mille hebt u uw boek kant en klaar, waarna u een uitgever kunt gaan zoeken die erin trapt en zijn dure geld in uw verhaal wil steken. Enkele uitgeverskosten zijn: papier, drukkosten, band, omslag, ilustraties, korrektiekosten, typografische verzorging, expeditie!" "Expeditie?" vraagt zo'n schat zich verbaasd af. "Ja, expeditie! Uw boek moet naar alle boekhandels en bibliotheken, wilt u enige omzet halen."

Nooit ofte nimmer verneem ik nog iets van mijn ongetwijfeld verbijsterde opdrachtgevers of opdrachtgeefsters. Terug naar de sluwaard in het zuiden van Engeland. Als hij van de veertien miljoen Nederlanders zo'n drieduizend zielepoten in zijn literaire strikken weet te verschalken en hij vraagt hun voor zijn "volledige" cursus achthonderd gulden de man, dan beurt de gladjanus een kleine twee en half miljoen gulden. Daar hou je wel een landhuisje en een span paarden aan over.

Het grofste 'drukwerkpuin' dat ik tot dusverre ontving, is een kataloog van een postorderbedrijfje dat u en mij, naast allerlei nuttige en onnutte zaken, een beeldje van een Indiase olifant wil opdringen ad f 26.95. "Vraag hem alles wat u verlangt," zo luidt de wervende tekst, "rijkdom, geluk, succes, alles kan uw deel zijn!" Let op het woordje kàn!

De firma geeft nauwkeurig aan wat u en ik met het beeldje dienen te doen. "U moet het op een meubel neerzetten met zijn kop gedraaid in de richting van de deur. In zijn opgerolde slurf stopt u een briefje met uw dierbaarste wensen: een lottonummer. Een lot uit de loterij, een bankbiljet of wat u maar wilt. Volgens de traditie in India zal de olifant al zijn magische kracht gebruiken om uw wensen te vervullen. Aarzel niet, en bestel zonder te wachten, uw olifant. Het kan geen toeval zijn zijn dat de magische olifant juist aan u wordt aangeboden!"

Nee, geen toeval, wél opzet. Er staat nog veel meer van die laaiende nonsens in de olifantsadvertentie, maar ik wil niemands bloeddruk opjagen. Wat ik mij afvraag en u zich waarschijnlijk ook: Waarom nemen die jongens van dat postorderbedrijfje niet zelf zo'n olifantje uit hun voorraad nep? Waarom zetten ze het zélf niet neer op een meubel met zijn kop gedraaid in de richting van de deur? En waarom stoppen ze zelf niet een briefje met hun dierbaarste wensen in die opgerolde slurf? Een paar miljoen aan kontanten, om maar iets te noemen. Weg zijn alle kopzorgen om dat postorderbedrijf! Van de hand doen, die handel en in het zuiden van Engeland een fraai landhuis kopen met eeuwenoude bomen er om heen en een stuk of wat paarden in de wei!

U, beste lezer, wens ik een lang en gelukkig leven toe. Met een pracht van een bloeddruk. En zonder olifantje!

Toon Kortooms