Uit A&G 9: Over beestjes en zo

Gemakkelijk leven wordt steeds moeilijker! Niet dat ze het vroeger zo vlot hadden. In mijn jeugd aten de mensen in mijn geboortestreek, het Brabantse Peelland, brood met spek, bergen piepers, sloten pap. Velen van hen stierven jong naar hedendaagse begrippen. Even zovelen gingen oud, stokoud zelfs, heen. Ik heb het over zo'n zestig jaar geleden. 's Morgens om vijf uur de bedstee uit en te voet het veen in, soms kilometers van huis. De godganse dag zwoegen onder een verzengende zon. In de avondschemering terug naar moeder de vrouw en kroost. Dat was dan die "goeie ouwe tijd".

Hebben wij het dan niet stukken beter? Ik weet het niet. Misschien wél als we geen kranten hoefden te lezen, geen radio hoefden te luisteren en geen televisie hoefden te kijken! Dag in dag uit schrikken we ons een ongeluk: dioxine in de melk, zware metalen in het grondwater, ongerechtigheden in de kraan.

Ik dacht mijn waterleidingbedrijf te slim af te zijn door al geruime tijd bronwater uit de blauwe fles te drinken. En opeens vertelt de Consumentengids mij dat kraanwater zich niet hoeft te schamen voor het dure spul uit Spa! Die lui moeten toch maar eens gaan praten met mijn kleindochter Floortje. Toen zij mij eens om een glaasje vroeg - goed vier jaar was ze - mocht ze kiezen tussen de kraan en de blauwe fles. Ze koos de fles. "Want," zegt dat schattige turfje, "daar zitten niet zoveel beestjes in."
"Beestjes?"
"Ja opa, beestjes! In de kraan zitten tweeëndertig beestjes en in de fles maar zeven."
"Wie heeft dat verteld?"
"Juffrouw Els."
Aha, de kleuterjuf! Stamt waarschijnlijk uit Velserbroek. In het drinkwater van deze Noordhollandse nieuwbouwwijk, die in de lange zomer van 1989 werd opgeleverd, bleken volop pissebedden rond te zwemmen! Alleen al de naam van die engerds! En wat verklaarde een mannetje van het waterleidingbedrijf aldaar? "Volstrekt ongevaarlijk voor de volksgezondheid. Integendeel zelfs. Omdat deze diertjes zich alleen in schoon water kunnen handhaven, bewijzen ze dat ons bedrijf zuiver drinkwater aflevert!"
Meneer wordt bedankt! Neem gerust nog een slokje!

Zo zou ik door kunnen gaan. In het vorige nummer van Apotheek en Gezondheid waarschuwde ik u voor de gevaren van roken. En wat lees ik in mijn dagelijkse portie lectuur? Niet-rokers ademen evenveel, zo niet meer rommel in als rokers zelf. Ga maar na: uitgeblazen rook na een lange reis vice versa door mond, keel en longen van een ander, krijg jij, als argeloze niet-roker, naar binnen! Ooit bij stilgestaan?

In een van onze grote steden is ooit een enquête gehouden onder de ambtenaren. Over ziekteverzuim en dergelijke. Dat was lachen! Rokers verzuimen niet vaker dan niet-rokers. Ambtenaren die gezond eten - dat wil zeggen, volgens de richtlijnen van het Voorlichtingsbureau voor de Voeding - zijn niet minder vaak ziek dan collega's die maar aanrommelen met hun dagelijkse kostje. Jawel, straffe drinkers melden zich vaker af dan hun matige broeders. Te dikke ambtenaren verzuimen eveneens meer dan dunne medewerkers. "Kom, kom!" roept de Commissie van de Gezondheidsraad meteen. "Beter iets te dik dan te dun!" Zoek het maar uit!

Bij dat alles boffen dan nog degenen die niet in Amsterdam wonen. De hoofdstedelijke GG & GD liet een boekje drukken over de gezondheid van de Amsterdammers. In bijna alle leeftijdsgroepen lopen de Mokumers een groter risico om het loodje te leggen dan de rest van de Nederlanders.

Ik, die mijn uiterste best doe gezond oud te worden, voel duidelijk hoe, langzaam maar zeker, de poten onder mijn gezondheidsstoel worden doorgezaagd. Al jaren schuw ik het gebruik van drie witte boosdoeners: suiker, zout en wittebrood. Ik doe honing in de thee en eet bruinbrood. Lees ik onverhoeds dat honing even slecht is als suiker. En wittebrood dan? "Welnee!" roepen mijn geschreven bronnen. "Het bevat alleen geen tarwevezels, die zo goed zijn voor een vlotte darmwerking en stoelgang!"

Verse groenten. Ook weer zoiets. Daar kan dat spul in blik niet aan tippen, denk je. Totdat je op de beeldbuis verneemt dat blikgroenten zelfs verser zijn dan verse, omdat ze onmiddellijk na de pluk worden verwerkt. U weet wel, 's morgens nog op het veld, nu bij u op tafel. Met de groe(n)ten erbij!

Zijn die tegenstrijdige berichten niet om doodmoe van te worden? Kijk, dat bedoel ik nou als ik zeg dat gemakkelijk leven steeds moeilijker wordt!

Toon Kortooms